وَ قالَ اللَّهُ و گفت خداى لا تَتَّخِذُوا فرا مگيريد إِلهَيْنِ اثْنَيْنِ و خداى را اثنين براى تاكيد است إِنَّما هُوَ جز اين نيست كه خداى إِلهٌ واحِدٌ معبودى است يكتا يعنى وحدت لازم الوهيت است زيرا كه مرتبهء الوهيت شركت برنتابد چنانچه به ادلّه واضحه ثابت گشته پس بايد كه خداى واحد باشد من كل الوجوه و متعلق نبود به هيچ شىء از اشياء بلكه اشيا ازو ظاهر بود و او بىاشياء قائم باشد بيت از همه در صفات و ذات جدا * ليس شىء كمثله ابدا فَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ پس از من بترسيد التفات از غيبت بتكلم ابلغ است در ترهيب و تخويف وَ لَهُ و مر خداى راست ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ آنچه در آسمانها و زمين است يعنى مخلوق و مملوك اوست وَ لَهُ الدِّينُ و مر او راست طاعت واصِباً لازم و واجب يا دين پسنديده مر او راست باقى و ثابت يا او راست جزاى دايم و غير منقطع يعنى ثواب مطيع و عقاب عاصى أَ فَغَيْرَ اللَّهِ آيا بدون خداى از كسى ديگر تَتَّقُونَ مىترسيد و حال آنكه ضار و نافع غير او نيست وَ ما بِكُمْ و آنچه بشما رسيده است مِنْ نِعْمَةٍ از نعمتهاى چون صحت و غناء و خصب فَمِنَ اللَّهِ پس از خدا است ثُمَّ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ پس چون برسد بشما سختى چون مرض و فقر و قحط فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ پس به دو مىناليد و تضرع و زارى بدرگاه او مىكنيد ثُمَّ إِذا پس چون كَشَفَ الضُّرَّ بردارد آن سختى كه از ان مىناليد عَنْكُمْ از شما إِذا فَرِيقٌ مِنْكُمْ همين گروهى از شما يعنى كفّار بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ به خداوند خود شرك آرند محققان برآنند كه شرك اينجا ملاحظه اسبابست يعنى از مسبّب غافل شده هر چيزى را از وصول عطا و ردّ بلا بسببى بازبندند لِيَكْفُرُوا تا كفران ورزند بِما آتَيْناهُمْ به‌آنچه ايشان را داديم از نعمت و كشف محنت فَتَمَتَّعُوا پس برخوريد امر تهديد است يعنى اى كافران نعمت دو سه روزى كام خود برآيند و از دنيا بهره برداريد فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ پس زود باشد كه بدانيد عاقبت كار خود را اين سخت‌ترين وعيد است اهل كفران را وَ يَجْعَلُونَ و مىكنند كافران يعنى مقرر مىسازند لِما لا يَعْلَمُونَ براى آنها كه نمىدانند يعنى بتان كه ايشان را علم نيست يا براى آنچه خود نمىدانند از شفاعت اصنام تعيين مىكنند به جهت ايشان نَصِيباً بهرهء مِمَّا رَزَقْناهُمْ از آنچه بديشان داده‌ايم از كشتها و چهارپايان چنانچه فرموده وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً الآية و بيان اين كلام در سورهء انعام گذشت تَاللَّهِ لَتُسْئَلُنَّ سوگند به خداى كه پرسيده خواهيد شد روز قيامت عَمَّا كُنْتُمْ تَفْتَرُونَ از ان چيزى كه هستيد كه افترا مىكنيد و دروغ بر مىبافيد كه بتان خدايان مااند و ما بنصيب زروع و انعام بديشان تقرب مىكنيم .